Desmyttere & Partners

In de politieke media ging het deze week eens niet over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Reden: de BV’s zijn er. De witte konijnen die, als de verkiezingskoorts stijgt, steevast opduiken.

Een paar dagen geleden, in het laatavondprogramma ‘Phara’ op Canvas, mocht CD&V-voorzitster Marianne Thysen pronken met haar ‘aanwinst’: de olijke professor kerkelijk recht Rik Torfs. Mee aan tafel zat Ivan De Vadder, wetstraatjournalist die kwam praten over zijn boek ‘Pleidooi voor een eerlijke politiek’.

Het was een pijnlijk debat voor iedereen die de politiek genegen is. De ‘vakman’ Ivan De Vadder ging beleefd en voorzichtig in discussie met ‘clown’ Rik Torfs. De Vadder was geërgerd en wilde een pleidooi houden voor een ander soort politiek, omdat hij ervan overtuigd is dat politici een aantal dingen zélf kunnen veranderen om hun geloofwaardigheid terug te winnen.

In dat opzicht is het met BV’s nog nooit wat geworden. Ze komen en gaan, en dienen enkel om op een opportunistische manier aan stemmengeronsel te doen. Alle goede en dure woorden als ‘ik wil niet meer aan de zijlijn staan, maar écht helpen’ ten spijt. Ze lijken een slimme zet op korte termijn, omdat BV’s nu eenmaal met een pak stemmen van hun ‘fans’ van het verkiezingsfront terugkeren.

Maar op lange termijn zijn ze volgens mij nefast voor het politieke bedrijf. Omdat ze nog maar eens de aandacht vestigen op de vorm, en niet op de inhoud. Omdat de bekende dames en heren na enige tijd toch met stille trom vertrekken, meestal met een beschamend rapport. Omdat ze het niet kunnen, want politiek is een vak dat met kennis van zaken en professionele gedrevenheid moet bedreven worden. Omdat het de echte militanten voor de borst stoot dat die bekenden vanuit het niets bovenaan een lijst komen te staan, zonder politiek iets bewezen te hebben. Zo gaf CD&V boegbeeld Tony Van Parys er dit weekend de brui aan.

De Vadder zei: 'Het hoort allemaal bij de zeden en gewoonten, niets daarvan is verboden. En ik begrijp ergens wel dat ze dat allemaal doen, maar ik vond het tijd om te zeggen dat het beter anders kan.' Al maakt De Vadder zich weinig illusies. 'De politici beseffen het wel. Maar uiteindelijk geldt toch weer à la guerre comme à la guerre.'