Desmyttere & Partners

In Nederland wordt door de regering de weg vrijgemaakt om aan alle dagbladen (gratis én betalende) staatssteun te verlenen, mochten ze in financiële moeilijkheden geraken. In Vlaanderen bestaat deze mogelijkheid al langer.

Teruglopende lezersaantallen, minder adverteerders, concurrentie van gratis bladen, stijgende papierprijzen, de groeiende stroom van informatie dat van het internet kan ‘geplukt’ worden, ... Mijn geliefde dagbladen zitten in de hoek waar de klappen vallen en krijgen steeds moeilijker hun begroting rond.

Toch zijn niet alle uitgevers gewonnen voor het idee. Wat bijvoorbeeld met de onafhankelijkheid van de redacties? Als staatssteun enkel geldt om een zinkend schip drijvende te houden, heb ik ook mijn bedenkingen. De wetgever kan ook abonnementen fiscaal aantrekkelijker maken, de BTW op papier verlagen, ... En als er  staatssteun zou komen, moet die dan niet gaan naar innovatie of een modernisering van de sector?

Achter deze situatie schuilt nog een veel groter probleem: er zijn te veel media. De lezersmarkt krimpt al jaren, dat ziet iedereen. En elke uitgever probeert continu zijn financiële situatie te verbeteren door nieuwe titels of bijlagen uit te brengen. Waarvan ze vele nauwelijks aan de straatstenen kwijt raken. Zitten vrouwen echt te wachten op het veertiende vrouwenblad? Of loopt u naar de winkel voor de nieuwe Jean-Marie?

In Nederland is een waar bloedbad aangericht bij dagbladuitgevers, omdat op een tijdspanne van nauwelijks 2 jaar tijd, naast de bestaande titel Metro, maar liefst 3 nieuwe gratis dagbladen op de markt kwamen. Die allemaal hun centen gingen halen bij ... de adverteerder. Nog zo’n krimpende markt. Eentje (Dag) heeft er recent het bijltje bij neergelegd, een financiële put achterlatend van zo'n 20 miljoen euro. De andere twee (Spits en De Pers) zijn nog steeds verlieslatend. Waar zit hier trouwens de toegevoegde waarde voor de lezer?

Dagbladen hebben een toekomst, daar ben ik zeker van. Ik ga niet mee in de stelling van velen, die bijna garanderen dat er binnen enkele jaren geen dagbladen meer bestaan. Maar er is werk aan de winkel. Dat de bomen niet tot aan de hemel groeien, beste CEO’s en financiële directeurs van uitgeverijen, is de laatste weken wel pijnlijk duidelijk gemaakt.